Recensies Django

biografie - Vanaf 12 jaar

Django

1943, het door Nazi-Duitsland bezette Parijs. De briljante, zorgeloze jazzgitarist Django Reinhardt is op het hoogtepunt van zijn roem en speelt in de grootste zalen van de stad. Ondertussen lijden zijn zigeuner-broeders door heel Europa onder de toenemende vervolging. Wanneer hij door de Nazi’s gedwongen wordt om op tournee naar Duitsland te gaan, ziet hij geen andere uitweg dan om te vluchten...

Onderstaand de recensies op Recensies Django

  1. Recensie van Thantrias

    Alles wat je verwacht in een oorlogsfilm vol muziek, heeft deze film absoluut niet. Toegegeven, de acteurs weten zich in te spelen in hun rol, maar dat is wellicht ook het enige positieve van de hele film, helaas. Er zit een verhaallijn in, maar de scènes zijn zo langdradig en worden zomaar afgekapt, wat het moeilijk te volgen maakt. De muziek klinkt dan wel weer lekker, al vraag je je af wat die kerkorgel in de film doet. Van spanning, actie of oorlog is helemaal geen sprake; de film kabbelt maar een beetje voort zonder echte hoogte- of dieptepunten. Erg langdradig en zonder echt interessante hoofdpersonen wordt het niet heel boeiend. Niet een film waar je echt een halve avond aan zou willen spenderen en dat is jammer. Met wat meer spanning en een betere overloop in de scènes had het een leuke film kunnen zijn.

  2. Recensie van Ferdinand

    Django
    Django is een Frans oorlogsdrama, met een lastig thema; hoe overleef je als zigeuner, die fenomenaal gitaar kan spelen, WOII zonder al je principes over boord te hoeven gooien. Waargebeurd, alhoewel debuterend regisseur Étienne Comar zich wel wat filmische vrijheden heeft veroorloofd.

    Naarmate de film vordert wordt de toon van de film anders. Waar eerst het accent meer ligt op de populariteit van gitaarvirtuoos Django, die met zijn voorliefde voor jazzmuziek, Parijs in vervoering brengt, daar sluipt geleidelijk aan steeds meer de wreedheid van de oorlog in het verhaal.

    Hoofdrolspeler Reda Kateb zet hierbij een afstandelijke en moeilijk te doorgronden Django Reinhardt neer. Niet voor niets werpt èèn van zijn medespeelsters halverwege de film hem voor de voeten “De oorlog heeft op jouw geen vat. Egoïst!”

    Voor de muziek van Django en zijn medemuzikanten wordt vaak èn uitgebreid de tijd genomen. Dit trage, trage tempo kenmerkt wel de bijna twee uur durende film.

    De film besluit met het prachtige ‘requiem voor mijn zigeunerbroeders’.

    Voor een gemiddelde filmkijker hooguit twee sterren. Wellicht drie sterren voor wanneer je wat meer geduld hebt en van Frans drama en jazzmuziek houdt.

  3. Recensie van yvonne bijl hooijer

    Deze film krijgt van mij 4 sterren.

    De eerste ster is voor saaiheid. Het verhaal vóór de pauze komt enorm traag op gang en kabbelt als het ware een beetje voor zich uit. Je zit telkens op het puntje van je stoel. Niet vanwege de spanning helaas, maar vanwege de hoop dat er misschien iets gaat gebeuren. In het gedeelte ná de pauze wordt die hoop danig de kop in geboord. Want uitgerekend die ene scène waaruit nog iets gehaald had kunnen worden, wordt op wondere wijze getackeld. Waarna er maar weer eens een sigaret wordt opgestoken.

    De tweede ster is voor vlakheid. De personages worden stuk voor stuk op een dusdanige plastische manier neergezet, dat je er geen enkel begrip, compassie of emotie voor kunt opbrengen.

    De derde ster is voor wachten. Django wacht gedurende het hele verhaal op ontsnappen naar Zwitserland. De kijker wacht mee… en volgt gespannen de rookwolken van de zoveelste sigaret.

    De vierde ster is voor “hak op de tak”. Het lijkt alsof de film uit meerdere fragmenten bestaat, die soms op een verkeerde manier aan elkaar zijn gemonteerd. Dit brengt je als kijker in een staat van verwarring, waardoor je de film soms niet helemaal kunt vatten. Herstel: helemaal niet kunt vatten.

    Django krijgt geen 5 sterren. De laatste ster is voor de muziek, die als een rode draad door het verhaal loopt en die het verhaal nog een klein beetje sjeu geeft. 

  4. Recensie van HMH86

    De film begint met een veel muziek, dat is het ook meteen het leukste gedeelte. De muziek is ingespeeld door het Nederlandse Rosenberg Trio en is een plezier om naar te luisteren.

    Het gitaar spel is schitterend maar van Reda Ketab als Django valt gedurende de hele film geen emotie af te lezen.

    De manier waarop de Duitsters omgaan met zigeuners is heftig maar de film geeft de werkelijk ernst niet weer. Er zijn welgeteld drie momenten waarop het een beetje spannend wordt maar deze momenten zijn ook snel weer voorbij. Het verhaal is vaak onsamenhangend. Je zit vooral te wachten tot er iets gebeurt en dan gebeurt er ook nog eens weinig.

    Een verademing in het geheel is Django's moeder gepeeld door Bimbam Merstein, een oude dame met een doorleeft gezicht die niet bang is om voor haar mening uit te komen en emoties weet over te brengen.

    De slot scene zou emoties los moeten maken maar dat wordt er zo geforceerd bovenop gelegd dat, dat bij de kijker niet binnen komt.